Erkan Berk
@Skyfall963
" Memento mori..."
Kendinle gurur duy güzel kadın;
Hiç kimse senin nelerle
mücadele ettiğini bilmiyor.
“Sen özelsin, özel yaratılmışsın.”
Hiç kimse ışığından çalamaz…
Reklam
Freud’un kızına yazdığı mektup
“Sevgili Anna, en güvendiğin insanlardan kötülük görüp üzülmen güçsüz biri olduğun anlamına gelmez.
Fizik kurallarına göre; sırtını dayadığın bir nesne birdenbire giderse sen de o yöne doğru devrilirsin.
Yani bunun güçsüzlükle alakası yok.”
Oradasın, biliyorum. Bu satırları okuyorsun. Şimdi bu satıra geçtin, kaşların çatıldı. Kafan karıştı. Kimle konuştuğumu, bu satırları kime yazdığımı anlamaya çalışıyorsun. Ben bu satırları sana yazıyorum. Ona, buna, şuna değil. Sana yazıyorum. Dünyanın her neresindesin bilmiyorum, hangi şehrin hangi sokağında okuyorsun bu yazdıklarımı bilmiyorum. Bir otobüste misin, trende misin, saat orada kaç? Bilmiyorum… Ekrana dökülen saçların ne renk inan bana tahmin edemiyorum. Ve inan bana, bunların hiçbirinin önemi yok. Saçlarının renginin, saçlarının olup olmamasının, nerede olduğunun, saatin kaç olduğunun… Tek önemli olan sensin. Bu satırları okuyor olman. Neler yaşadın, neleri atlattın, neler yaşayacaksın, neleri atlatmak zorunda kalacaksın bilmiyorum. Tek bildiğim var, bu dünyada çıkmaz sokak yok. Sonuna geldiğini düşündüğün her yolda, o yolun sonunda bir duvar da görsen adım attığında yıkılacak o duvar. Belki mahvolmuş bir haldesin, belki pes ettin, belki çaresizsin, belki artık hiçbir şeyin iyi olacağına inanmıyorsun. Ama sen bu satıra geçtiysen, hâlâ umut var demektir. Çünkü bu satırları okumaya devam ediyorsan bu satırlardan bir kurtuluş yolu, bir cevap arıyorsun demektir. Derin bir nefes al. Bir nefes daha. Ve bil ki, ‘Vardır elbet bir çıkılacak yol.’ Yeter ki o yola adımını at. O telefonu eline al, kendini tuttuğun o mesajı at. Aynanın karşısına geç, kendine bir bak. O kadar değerlisin ki kendinin kendine yazık etmesine izin verme, saçlarını tara. Bir özür dile kendinden. Kendine yaptığın haksızlıklar için, kendini soktuğun o çıkmaz sokak için, kendini suçladığın her an için özür dile kendinden. Bu dünyadaki en önemli insan sensin. Bu dünyadaki en değerli insan sensin. Başkalarına verdiğin değerin yarısını bile kendine vermediysen eğer, şimdi bir kez daha özür dile
Biliyor musun, bir gün, bir dostum bana:
“Bir ölüye göre fazla nefes alıyorsun. demisti.
Başta yadırgamış, ama sonradan ona hak vermiştim.
Yaşamaya büyük bir yeteneğim oldugunu
düşünüyorum. Yani nasil yaşanması gerektiğini çok
iyi biliyorum. lyi hayat nasıl geçirilir, çok iyi biliyorum.
Ama ilgimi çekmiyor.
Yani yaşamaya büyük bir yeteneğim var ama ilgimi
çekmiyor.
Duramayacak kadar yorgun, ama ölemeyecek kadar
hayattayim.
Neden böyleyim? Ve neye dönüşeceğim?
Sürekli, kendime bundan sonra ne yapacağımı
soruyorum. Hep aynı soruyu. Yüz kez. Bin kez.
Kendimi defalarca buluyor, defalarca kaybediyorum.
Aynaya bakip kendimi tanyamamak, kendi anılarımı
sanki başkası yaşamış gibi anlatmak, hiçbir yerde
kayda deger bir varoluş nedeni bulamamak o kadar
korkunç ki. Ve bir sey fark ettim. Hiç kimseye hiçbir
şeyi tam olarak anlatamayacağımı keşfettim. Çünkü
benim için ölüm kalım meselesi olan, diğerinin
gözünde toz kadardı. Varlığıma nedensizlikten dolayı
delirdim ben. Hiçbir varolma nedenini kendime
yakıştıramadığımdan
Gerçekten de bu insanlarla ayni çağda
yaşamıyordum.
Sorarlarsa ‘Ne is yaptin bu dünyada?’ diye, rahatça
verebilirim yanıtını:
Yalınız kaldım. Kalabildim. Altı milyar insanin arasina
doğdum . Ve hiçbirine çarpmadan geçebildim
Victor Hugo, Sefiller kitabını şöyle bitiriyor:
“Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.”
Reklam