Erkan Berk
@Skyfall963
" Memento mori..."
Seni sevdiğim kadar başkasını sevseydim,
Çiçekler açardı her bahçede,
Güneş doğarken bile farklı parıldardı,
Yağmurlar toprakta dans ederdi.
Ama sen…
Bir yaprak bile vermedin bana.
Ne bir gülüş,
Ne bir umut,
Ne de adını taşıyan bir nefes.
Ben senin için kök saldım,
Toprağın en derinine indim.
Su gibi aktım damarlarına,
Güneş gibi ısıttım dallarını.
Ama sen,
Bir yaprak bile vermedin bana.
Seni sevdiğim kadar başkasını sevseydin,
Bir orman olurdu ruhun,
Bir deniz olurdu kalbin,
Bir gökyüzü olurdu gözlerin.
Ama sen,
Kurak bir topraktın.
Ve ben o toprağın üstünde
Çırılçıplak bir gölgeydim.
Yağmur oldum,
Rüzgâr oldum,
Dua oldum,
Reklam
Kimse seni benim gibi sevemez,
Bunu gökyüzüne, yeryüzüne,
Karanlığın ortasında yankılanan sesime sor.
Her nefesimde sen vardın,
Her düşümde senin izlerin.
Kimse seni benim gibi sevemez,
Çünkü ben seni sadece bir insan gibi değil,
Bir sır, bir yol, bir nefes gibi sevdim.
Sana baktığımda dünyanın bütün acılarını,
Ve bütün güzelliklerini bir arada gördüm.
Kimse seni benim gibi sevemez,
Çünkü ben senden vazgeçmeyi öğrenmedim.
Senin yokluğuna rağmen seni düşledim,
Senin suskunluğuna rağmen seni dinledim.
Kimse seni benim gibi sevemez,
Bunu geceler bilir,
Bu suskun sokaklar bilir,
Bunu taşıdığım yaralar bilir.
Benim kalbim senin adınla atarken
Dünya çoktan başka yollara sapmıştı.
Kimse seni benim gibi sevemez,
Çünkü ben seni kaybolarak buldum.
Kendimden geçerek var ettim.
Her kelimemi sana sakladım,
Her suskunluğumu senin için yuttum.
Beni bırak artık,
Yükün oldum sana, biliyorum.
Sevginin gölgesinde değil,
Öfkenin karanlığında büyüdüm.
Baba, gözlerindeki soğukluğu bilirim,
Anne, sesindeki kırıkları duyarım.
Ben hiç tamamlanmadım,
Sizden bana kalan sadece yarım.
Her gece içimde bağırırım:
“Beni bırak artık,
Seviyor gibi yapma, sahip çıkma,
Yaralarını bana miras bırakma.”
Bir çocuk olmak istedim,
Sarılmak, güvenmek, inanmak…
Ama siz bana sadece susmayı öğrettiniz,
Ve susarken ölmeyi.
Beni bırak artık anne,
Beni bırak artık baba…
Sizden bana kalan acıyla,
Kendi mezarımı kendim kazacağım.
Baba nedenDuygu ve Düşünce
Baba,
Sesin hâlâ kulaklarımda çınlıyor,
Ama sıcaklığını değil, öfkeni hatırlıyorum.
Bir omuz aradım sırtımı dayamak için,
Ama bana sadece duvarlarını sundun.
Anne,
Gözlerimde sevgi yerine hüzün büyüttün,
Kucağında cennet değil, yalnızlık buldum.
Bir çocuk susar, kırılır, kabullenir,
Ama ben içimde kanayan bir yara oldum.
İkinizden de biraz sevilmek istedim,
Biraz gurur, biraz sahiplenilmek…
Ama siz bana yükler bıraktınız,
Kaldıramadığım, ömrüme yayılan ağır zincirler.
Şimdi ben,
Karanlığın içinde kendi yolumu ararken,
Bedenimde sizin sessizliklerinizin yankısı var.
Ruhumda ise “neden ben?” sorusunun cevapsız çığlığı.
Baba…
Anne…
Size hâlâ çocuk kalmış yanım sesleniyor:
Sevseydiniz, belki ben de tamam olurdum.
“Kapılar kapalıdır ama ben bilirim; ardında sakladığın karanlığı, bana değil gölgene anlattığın yalanları. İnsan adını sorar, ben ise kalbinde gömdüğün ihaneti bilirim.”