Yermi yedi yaşındayım şimdi ,
ceplerimde yarım kalan cümleler,
biraz suskunluk,
biraz fazla umut var.
Çocukluğum bir sokağın köşesinde kaldı,
adını unuttuğum oyunlar gibi.
Güldüğüm günleri saymadım hiç,
ama sustuğum geceler
beni benden iyi tanır.
Sevdim.
Kimi zaman yanlış kişileri,
kimi zaman doğru hayalleri yanlış zamanda.
Adını söyleyemediğim duygular oldu,
şiire sığındı onlar da
benimle büyüdüler.
Kaybettim.
Ama her kayıp biraz daha öğretti
nasıl ayakta kalınır insan kendi içinde.
Düştüğüm yerden
kalkmayı öğrendim,
kimse alkışlamasa bile.
Yıllar geçerken
kalbim eskimedi, derinleşti.
Acı ağırdı, evet,
ama beni ben yaptı.
Şimdi yirmi yedi yaşındayım.
Arkamda susarak bağırdığım yıllar,
önümde henüz yazılmamış dizeler var.
Biliyorum—
daha çok seveceğim,