Yaşanmamış hatıralar bilirim
Büyülü sonbahar akşamlarında
Bulutlar üstünde su kenarında
Yalnız hayal edilen hatıralar
İşte; en ürpertici nağmelerle
Bizim şarkımızı söyleyen rüzgâr
Sen dudağında gülümsemelerle
Ben gözyaşlarımla, bu âlemdeyim
Fakat yine biz bize, başbaşayız
Duymasan düşünmesen de; unutma
Bir daha bu ânı yaşayamayız
“Geriliğin yaşamın bütün dallarına sinmiş bir düzen olduğunu düşünemiyoruz, diyordu Bedri. Bu yüzden boğazımıza kadar geriliğe batmış yaşadığımızı da anlayamıyoruz. Kendinden kopan insanın görmemişliği, ya da kendinden kopmamak için direnenin geriliği.”