Bir vakit bir yazar tanımıştım,herkes hakettiği yaşamı sürdürür derdi.Yani,yoksul bir adam yoksulluğu haketmiş denektir,kör olan körlüğü haketmiştir gibi bir şey bu.Aklı başında bir yazardı ,ama insan olarak kafası hiç işlemezdi.Zekayı aptallıktan ayrıran çizgi çok incedir,sende göreceksin bunu ilerde.
Babanla yaptığım telefon konuşmasından olacak bu sıkıntım.Unuttuğumu sandığım acı düşünceleri,kapanmış olduğunu umduğum eski yaraları canlandırdı.Aslında yaralar kapandı,izleri bile gözle görülemeyecek kadar hafif,ama bir telefon konuşması yeniden sızlamalara yol açıyor işte.Kötü havalarda sızlanmaya başlayan eski kırık kemikler gibi .