Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Birdenbire gözlerimin içine bakarak:
"Yolumu mu beklediniz?" dedi.
"Evet."
"Bu akşam da aynı yerden geçeceğimi nasıl bildiniz? Burada çalıştığımı biliyor muydunuz?"
"Hayır, fakat ne bileyim... belki dedim... Hatta belki de demedim, farkında olmadan aynı saatte kendimi orada buldum... Sonra siz geçerken, beni görürsünüz diye korkumdan bir kapı aralığına saklandım."
"Haydi gidelim... Yolda konuşuruz..."
Benim şaşkınlığımı görünce sordu:
"Beni evime kadar götürmek istemez misiniz?"