İsmail Teknegöz
@Smile1818
Şiir kitabım yayındaa
Gidip gelen insanlar, yorgun düşmüş,
Saatlerin ardında kaybolmuş gözler.
Kent gri, yollar gri, yüzler solgun,
Herkes aynı, kaybolmuş bir rüyanın içinde.
Yorgun adımlarla geçiyor zaman,
Gözlerde hüzün, kalplerde sessiz bir çığlık.
Çağlar aynı, hikayeler birbirinin yansıması,
Bir özlem rüzgarı esiyor, geçmişin izinde.
Belki bir umut ışığı doğar diye bekleniyor,
Ama gidip gelen insanlar, yorgun düşmüş artık.
Ve bir anda fark ettiler, hepsi aynıydı,
Yorgunluk aynı, bezginlik aynı, yalnız umut farklıydı.
Geçmişteki güzel günler, yarının tohumlarıdır,
Anılarımızda saklı, sevgiyle yoğrulmuş hikayeler.
Hatıraların bahçesinde açan çiçekler,
Yarının umutlarına yürüyen adımlar.
Gökyüzünde parlayan o eski anılar
Yarının ışığını taşır içinde.
Gelincikler gibi sarılan geçmişin kollarında,
Yarının fidanları yeşerir toprakta.
Hatırlanan o güzel anlar, yarınlara umut bırakır,
Geçmişin özünden, yarının güzellikleri doğar.
Belki güneşli bir sabah, belki yağmurlu bir akşam,
Geçmişteki güzel günler, yarının tohumlarını eker.
Tarih olanlar, zamanın derin izinde,
Geçmişin dokusunda yankı bulur hüzün.
Kırık dökük duvarlar arasında saklı,
Şehirlerde tarih, sessizce anlatır hikayesini.
Toprağın altında yatan eski medeniyetler,
Geleceğe miras bıraktıkları izlerle konuşur.
Bir zamanlar yaşanmış aşklar, çekişmeler,
Tarih sayfalarında solmaz, hep canlıdır.
Şimdi tarih olmuş, geçmişin izleri,
Hatırlatır bize bir zamanlar yaşanmışlıkları.
Gökyüzünde parlayan yıldızlar gibi,
Anılar bize yol gösterir tarih olmuş sayfalarında.
İstanbul Boğazı'nda vapurda simitleri uzatırken,
Martılar dans eder gökyüzünde özgürce.
Denizin kokusu sarar etrafı,
Rüzgarın melodisiyle buluşur martı çığlıkları.
Bir simit parçasının peşinde koşarlar,
Kanatları, özgürlüğün ritmini çizer semaya.
Boğaz'ın serin sularında yankılanır güneşinışığı,
Martılarla birlikte dans ederken vapurun güvertesinde.
Sesleri, İstanbul'un tarihini anlatır gibidir,
Her martı, bir hikaye taşır gökyüzüne.
Simitlerle dolu bir masal bu,
Boğaz'ın mavisiyle örülü, martıların şahitliğinde.
Her yer yokuş gibi, tepelerin ardında,
Ne gizli bekliyor bizi, yarınlara doğru bir
adım atarken.
Gökyüzü bir örtü gibi örter umutları,
Yıldızlar arasında kaybolan hayallerle dolu.
Gecenin sessizliğinde yankılanan adımlar,
Bize yol gösteriyor, bölünmeyen yarınlara uzanan.
Bilmem ne bekliyor bizi orada,
Belki umut, belki aşk, belki de bilinmeyen
bir meçhul.
Her adım, bir serüven, her nefes bir umut,
Yarınlarda bizi bekleyen sürprizlerle dolu.
Tepelerin ardında ne var, bilemeyiz belki de,
Ama yine de yürüyoruz, umut dolu yarınlara.