Ah, elindeki hazineyi yitirme ustası, hiç olmazsa geçmişini koru. “İnsan yaşarken görür güzelliği/ Acı bile dünya nimetidir sonunda/ Ancak yaşayanların anısı olur.”
Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor. Yine de boğucu sıcaklarda bir bardak su gibi güldüğüm olur. Yaşamak tek boyutlu bir eylem değil ki... dipten yüze kaç kapıdan geçer insanın duyguları, kim bilebilir?
Kayıtsız şartsız bir gülüşü. Olur olmaz yerde ağzıma bir öpücüğün konmasını. Bir doğruya sevinmekten çok bir saçmalığa gülümseyebilen hoşgörüyü. ‘Nerde kaldın’ ayazını değil, ‘hoş geldin’ iyiliğini. Hiçbir şeyle yatışmayan yürek telaşını... ‘Sana sevinç verdiğim sürece ben buradayım’ zenginliğini özledim.