Berfin
@Snowdroppp
8 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Martha ile uzunca bir süre beraberdim. Tıpkı onun hayata ara verdiği gibi ben de kitaba aralar vererek okumak durumunda kaldım. Bir koptum bir döndüm. Tabii bu durumun kitapla pek bir ilgisi yoktu. Bu yüzden sonlara yaklaşınca da keşke daha kısa sürede okusaymışım diye düşündüm.
Martha, doktorların defalarca depresyon teşhisi koyduğu ana karakter. Onu ele geçiren karanlık, insanlardan, dünyadan ve gerçekliklerden uzak kalmasına sebep olan bu depresif hallerinin, hayatını ve ilişkilerini nasıl etkilediğini okuyoruz aslında. 16 yaşlarında başlayıp 40'lı yaşlarına kadar uzanan ve bize parça parça sunulan bir hayat hikayesi... Onu ilişkilerinde yaptığı seçimler konusunda anlayabildim dersem yalan söylemiş olurum. İşin psikolojik boyutuna girersek karakterlerin (özellikle Martha ve Patrick) travmatik birer çocuklukları olduğu için muhtemelen hiçbiri tam olarak sağlıklı bir benlik geliştirememiş. Bu yüzden aslında yapılabilecek çok fazla insanca hata yapıyorlar. Bazen kendimi Martha'nın yerine koyarken buldum ya da benzediğimiz noktaları irdeledim. Ben olsam ne yapardım diye düşündüm.
Hayatın içinde düşe kalka ilerlemek, yeniden başlamak, hayal kırıklıkları ve tabii travmalar gibi konuları okumak bana hep canlı hissettiriyor. Gerçek olmasalar bile sanki gerçeklermiş gibi bambaşka dünyalardaki bu insanları gözlüyorum.
Keder ve Mutluluk bu imkanı bana çok keyifli bir şekilde sundu diyebilirim. Son sayfada dolan gözlerimi de son bir çabayla tuttum ve derin bir nefes alıp okuduğum için kendime teşekkür ettim.
Reklam
Uzun bir yolculuk oldu. Karakterlerin kaderlerinin örgüleriyle bütünleşip ilmek ilmek kurguyu oluşturdum sanki okurken. Sanki bu dünyaca ünlü bir kitap değilmiş de sadece ben okumuşum ben bilmişim öyle bir değer veriyor okuruna.
Birden çok karakterin düşünce dünyasına girip çıkıyoruz. Hepsinin küçük de olsa bir kelebek etkisi var. Anlatılan hiçbir söz boşa değil, hepsi bir amaca hizmet ediyor.
İyilik kötülük, şeref, gurur, suçluluk, vicdan, doğruluk, hırs, tutku, aç gözlülük... Onlarca duygunun her biri piyanonun bir tuşu da sanki Dostoyevski çalıyor bu piyanoyu. İnsanı içine çeken bir melodi tutturuyor. Belki her bir tuş tek başına anlamsız ama birleşince bir hikaye oluşturuyorlar en nihayetinde.
Bu uzun hikayenin en çok son perdesi etkiledi beni. Sanki oradaki duyguları anlayabilmek için okumuşum ilk bin sayfayı. Ve iyi ki okumuşum tabii.
