Hayatı hafife almak değil bu; belki eskisi kadar umursamamak ya da vaktiyle umursanan şeylerin geçici heveslerden, değmeyen kişiliklerin meydana getirdiği vasat duygu devinimlerinden ve çıkılan yollarda ayağıma değen dikenlerin gördüğüm kır bahçelerinden çok daha fazla olmasının verdiği koca bir boşvermişlik. Biriktirdiğim bir "elimden geleni yaptım rahatlığı" söz konusu lakin bu rahatlık insanların gözünde neredeyse gamsızlığa dönüşüyor ve kendilerinin istemediği tavırlarda olmam ön yargılarına sebebiyet veriyor, ben etiketlerden yorulmuş biri olarak gülümseyip geçiyorum ve artık kafamda sadece nasıl verimli yaşlanırım sualinden başka hiçbir şey yok, değmeyecek ya da bir ışık göremediğim hiçbir insana verecek tek ödünüm kalmadı...