Nietzsche de babaannem de kabirlerine yalnız girdiler; her şeyi arkalarında bırakarak. Nietzsche, "Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum," derdi. Babaannemse, "Ben varken her daim ölüm var, ölüm varken ben her daim var olacağım."
Reklam
Ama yaratıcı adına yaşamadığım her an aslında bir intihar, bir öldürme, yok etme, kendi irademle tercih ettiğim bir yok oluş değil miydi?
4/10
2026 3. kitabı
Reklam