Birçok ana-baba çocukları kulak verene kadar bir şeyi üç- dört kez tekrarlamak zorunda kaldığından şikâyet etmektedir.
Oysa, kendilerini tekrar etmeseler bu durumu kolaylıkla tersine çevirebilirler. “Çocuklar, gözünüzü bana çevirir misiniz?” demek, o soyut “Beni dinler misiniz?” sözünden çok daha çekici ve somuttur. Sonra hepsi susup size bakıncaya kadar sessiz kalın. Ardından kararlı bir sesle şunları söyleyin: “Bunu bir kere söyleyeceğim. Ya oyuncakları paylaşırsınız ya da hepsi gider. Şimdi birbirinize yer verin ve arkadaşça oynayın.”
Eğer çocukların biri sesini yükseltip, “Ama bu haksızlık. O ...” derse, sesinizi değil kaşlarınızı kaldırın. Elinizi yukarı kaldırıp, sanki “Gerçekten bunu yapmak istemiyorsun, değil mi?” demek istiyormuşsunuz gibi gözlerinizi açın. Çocukların ciddi olduğunuzu anlaması için bu kadarı genellikle yeterlidir. Kavganın niçin başladığını sorgulamaya yanaşmamanız, çocuklara gerekçelere değil davranışa değer verildiğini gösterir.