Saramago’nun amacı, “görmek” kavramını sadece gözle değil, bilinçle ve farkındalıkla ilişkilendirmek. Halk artık gözlerini açmış, sistemin boşluğunu fark etmiş. Bu yüzden kitap, aslında bir uyanış alegorisi.
Bir seçim günü halk sandığa gidiyor ama oyların büyük çoğunluğu boş çıkıyor. Hepsi beyaz oy (boş oy)kullanıyor. Bu sessiz protesto, iktidarı sarsıyor çünkü insanlar artık sahte demokrasiye inanmadıklarını gösteriyor. Devlet bu durumu anlamak yerine halkı suçlamaya başlıyor, boş oy verenleri “tehdit” gibi görüp baskı uyguluyor.
. Körlük’te insanlar gözlerini kaybetmişti; Görmek’te ise gözlerini açıp bilinçleniyorlar. Saramago burada demokrasinin ritüellerini sorguluyor ve “gerçek görmek”in, yani farkındalık ve uyanışın, en güçlü direniş biçimi olduğunu gösteriyor.