C.
@Solmayancicek
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Alternatif tıp üzerine çalışmalar yapan bir tıp doktoru olan Marlo Morgan, önleyici tıp üzerine çalışırken bir davet üzerine Avusturalya'ya gidiyor ve burada yerli halk olan Aborjinlerle birkaç ay geçirme fırsatı buluyor. Tabi bu yolculuk çöllerde, uygunsuz hava şartlarında uzun saatler boyunca yürümeyi gerektiriyor. Ve yazar tamamen Aborjinler gibi yaşamayı deneyimlemeyi kabul ettiği için onlar gibi basit bir bez parçasıyla ve yalınayak şekilde yolculuk ediyor. Tüm dünyevi olanaklardan; duş imkanından, kokulu mumlardan, çeşitli yemeklerden, rahat yataklardan ayrılan yazar Aborjinlerle birlikte yerde yatıyor, nehir bulduğunda duş alıyor, ayak tabanları yara olup kabuklaşıyor ve yolculuk sırasında ne bulurlarsa böcek, timsah, yapraklar.. onlarla besleniyor. Hiçbir şeye ait olmamak, yarın ne yiyeceğini düşünmemek, kira ödememek, fatura ödememek başta korkutucu gelse de sonrasında yazara tuhaf bir rahatlık duygusu veriyor. Aslında gerçek hayatın böyle olması gerektiğini düşünmeye başlıyor.
Aborjinlerin bu tuhaf hayatları sadece yalınayak gezip böcek yemekten ibaret değil tabi ki. Bununla birlikte doğal şekilde yaşamaya alışmış bu topluluk doğaya mümkün olduğunca zarar vermemeye çalışıyorlar. Şükranlarını devamlı dile getiriyorlar. Birbirlerinden saklayacak bir şeyleri olmadığı için telepati ile iletişim kurabiliyorlar ve sözcükleri sadece şarkı söylerken ve şifa çalışması yaparken kullanıyorlar. Kırılan kemiklerini şarkılarla onarabiliyorlar ve bitkilerden hayvanlardan topladıkları özlerle çeşitli ilaçlar yapabiliyorlar. Çocuklarını sadece grçekten istedkklri zaman dünyaya getiiyorlar. Ve hatta bu insan topluluğu ölmeyi istedikleri zaman mutlu bir şekilde kendi kendilerine ölebiliyorlar.
Yazar kitap boyunca kendisinin Aborjinlerce gerçek insanları mutantlaşmış modern
Reklam
İnsanlar Tanrısal Birliği tanısalar ve evrenin gelişigüzel ilerleyen bir olgu değil, ayrıntılarıyla belirlenmiş bir tasarım olduğunu bilseler, hiç korkmazlar. İnsanın inancı ya vardır ya yoktur; ikisi birden olmaz.
"Sen Tanrısal Birliğin insanları gördüğünü ve yargıladığını sanıyorsun,"dedi Ooota. "Bizlerse onun varlıkların niyetlerini ve duygularını hissettiğine inanıyoruz -O'nun, bizim ne yaptığımızla ve neden yaptığımızla ilgilendiğini düşünmüyoruz."
Mutantlar pek cok değisik inanclara sahiptirler: onlar, "senin yolun benimkinden değişik" derler, "senin Kurtaricın benim Kurtarıcım değildir, senin daiman benim daimamdan farklıdr' derler. Oysa gercek sudur ki, tüm yasam tek bir yaşamdir. ilerleme yolunda sadece tek bir oyun vardir. Sadece tek bir ırk. dešisik gölgeler vardir. Mutantlar, Tanrının adı, tanrının evi, tanrının günü ve tanrınin ayini yüzünden tartişırlar. O yeryüzüne inmiş midir ki? Ona ait öykülerden nasıl bir anlam cıkarilabilir? Gercek gerçektir. Sen birinin canını acıtırsan, kendi canını acıtırsın. Birine yardim edersen, kendine yardım edersin. Kan ve kemik tüm insanlarda bulunur. Farklı olan yürek ve niyettir. Mutantlar bunun sadece bir insan ömrü boyunca geçerli olduğunu, bireysellik ve ayrımcılık anlamında düşünürler. Gerçek insanlar bunun sonsuzluğa dek süreceğini bilirler. Atalarımz. doğmamış torunlarımız, her yerdeki tüm yașam, bunların tümü 'birdir'.
Reklam