...ve bir sürü de insan görüyor, fakat bunların hiçbiri onun alakasını çekemiyordu. Hayatının bütün hatıraları lüzumsuz ve manasızdı. Ömrünün her vakası olmasa da olabilir, hayatına her giren insan girmese de olabilirdi.
Reklam
"Az şeyler çekmemişsin sen, küçük...!" dedi.
Fakat her şey geçer. Her şey unutulur. Kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manası yoktur. İnsan birazcık da kalender olmalıdır!"
-"Hiç gitmeyen, hiç unutulmayan şeyler de var, beyefendi! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var..."
Hâlâ, bugün bile şuna kâniim ki, bir müddet daha bocaladıktan sonra, yolunu bulacaksın, fakat yalnız olman lazım. Herhangi bir insanın, ayaklarına dolaşmaması lazım... Ne olurdu? Birbirimize bir kaç sene sonra tesadüf etmiş olsaydık! O zaman belki hayatımız bambaşka bir şekil alırdı. O zaman sana tabi olur ve bundan zevk duyardım. Fakat şimdi, hiçbir faydası olmadığını bile bile, yanlış ve manasız bulduğum şeylere oyuncak olmak, bütün sevgime rağmen imkânsız.
Oturup saatlerce konuşsak gene bitecek gibi değil. Hâlbuki biz beraber yaşamaya başladıktan sonra ne kadar az konuştuk...
Birbirimize söyleyecek bir şeyimiz yok muydu ? Neden?..
Neden uzun uzun dertleşmedik? Belki o zaman bir çok şeyler başka türlü olurdu...
Reklam