Beyza
@Spacely
Avukat
30 Mayıs
58 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Keşke okumamış olsaydım dediğim bir kitap oldu. Çok rahatsız ediciydi.
Yazar neden böyle bir kitap yazmış ve okura sunmuş anlam veremiyorum. Konusu sıradan olmakla birlikte anlatım da sığ ve yapay. Fazlasıyla zorlama bir roman olmuş.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Nietzsche, Rilke gibi yazarları etkileyen Lou Salome’yi tanımak için okuduğum ilk kitap. Oldukça kısa bir roman olmasına rağmen çok hoşuma gitti ve beni etkiledi.
Romanın 1898 yılında yazıldığı düşünüldüğünde Salome’nin; dönemin geleneksel, ataerkil kalıplarına karşı çok cesur bir duruş sergilediğini görüyoruz. Günümüz konularının, o dönemde bu romanda işlenmesi oldukça etkileyici.
Romanın ana karakteri Adine, genç yaşta kuzeni Benno’ya âşık olur ve nişanlanırlar. Ancak Benno’nun işine olan bağlılığı sebebiyle ayrılırlar ve Adine hayallerini gerçekleştirmek için Paris’e giderek ressam olur. Adine, aşkı için hayallerinden vazgeçebilecekken seçmiş olduğu bu yol ona bağımsızlığını, özgürlüğünü, ve ideallerini gerçekleştirme fırsatı sunar.
Bu kitap sayesinde tanıdım Ahmet İnam’ı. O kadar mutluyum ki. İyi ki varlığından haberdarım ve yazdıklarını okuyorum. “Dilimi anlayanlar okuyup eyleşsin.” İstemiş, dilini anlıyorum.
Ben çok sevdim bu kitabı. “Sevdanın kitabı olmaz, yorumu olabilir ancak.” Diyor Ahmet İnam. O sebeple de sevda yorumu kitabını yazıyor.
“Kitap okura emanettir. Kitaplığında gözü gibi baksın.” İstemiş, öyle yapacağım.
Roman, 34 yaşında bir adamın kansere yakalandığını öğrenince terk ettiği mahallesine geri dönmesini ve geçmişte yaşadığı ilişkinin izlerini anlatır. Kahramanın kısa bir süre içinde hissettiği duyguları, geçmişinin izlerini, kendisiyle yüzleşmesini edebi bir dil ile güzel yazmış Tarık Tufan. Üslup güzel; fakat ben genel olarak kitaptan keyif alamadım.
Bir daha okuyacağım bir kitap değil maalesef.
Romanın anlatıcı Settar’ın çocukluk anılarıyla başlıyor kitap. Settar ile Dilidışarda’nın sohbetleri hem gülümsetti hem duygulandırdı beni. “Canımın işi” diyor Dilidışarda Settar’a. Settar da her seferinde düzeltiyor: “canımın içi” diye. Ancak gerçekte Dilidışarda, Settar’ın canının işi :)
Fotoğrafçı olan Settar, fotoğrafları çekmeden önce: “kıpırdamıyoruz” diyor fotoğrafını çekeceği kişiye. Buradan geliyor kitabın adı.
Roman devam ettikçe tabiki İsmail Güzelsoy’un tarzı kendini gösteriyor. İç içe geçmiş olaylar, iyi ve kötünün çatışması, hayalimsi kurgular..
Değmez, Gölge, Hatırla roman üçlüsü kadar beni etkilemese de Kıpırdamıyoruz’u da beğendim. Özellikle bazı cümleler o kadar etkileyiciydi ki üzerine düşündürdü. Ancak romanın bazı yerlerinde sıkıldığımı itiraf etmek zorundayım. Biraz daha kısa olabilirdi belki. Yine de okumaya değer, tavsiye ederim.
