Herhangi bir bilgiye ulaştığım ya da ulaşmak istediğim için kendimi asla suçlu hissetmemem gerekir. Herhangi bir şey düşünebilir ve bunu istediğim gibi ifade edebilirim. Bu fikrim üzerine başkalarıyla tartışabilirim. Fikrimde bir hata olduğunu anlarsam eğer, fikrimi değiştirmekte özgürüm. Ama kimsenin, düşüncemle alay etm, onu aşağılama hakkı yoktur. İşte bu yüzden fikirlerin, onlara sahip olduğum süre boyunca, yanlış değillerdir. Fikirlerimin yanlış olduğuna karar verdiğimde onları zaten değiştiririm. Bu konuda istediğim insandan ya da kaynaktan diledigimce yardım almakta özgür olsam da fikirlerimin yanlış olması, ancak benim karar verebileceğim bir şeydir.
İtaat, birinin isteklerine koşulsuz şartsız uyma zorunluluğunu hissetmek demektir. Bazen,bizden istenen bir şeye karşı çıkarız; buna rağmen içimizde itaat duygusu vardır ve bizden istenen şeyi yapmadigimiz için bir yandan da suçluluk duyarız. Suçluluk duyduğumuzda,davranisimizin birini incitip incitmedigine bakalım. Davranisimiz birini incitiyorsa kuşkusuz bu davranışı değiştirebiliriz. Davranisimiz kimseyi incitmedigi halde suçluluk duyuyorsak, neden suçluluk duyduğumuz üzerine düşünebiliriz.