Bazı zamanlar aklımda gerçekten ilham verici bulduğum ve başkalarına aktarmanın da faydalı olabileceğini düşündüğüm şeyler beliriyor. Ama nedendir bilemem bu düşüncelerim yazıya geçerken hep bir tarafları sönük kalıyor, tam olarak ifade edemediğim şeyler kazık gibi çakılıyor karşıma. Belki de yazmanın gerçekliği budur; aklımızdaki mükemmelliklerimiz kelimelere dökülürken görkemlerini kaybetmeye mahkumlardır kim bilir..
Peki sizin de hiç böyle hissettiğiniz oldu mu?