Atsız, ülkü yolunda ölenlerin, ebedi karanlık içinde kaybolurken hafızalarda bir ışık gibi parlamalarının güzel, fakat hafızalardan ve gönüllerden de uzak bulunarak karanlıkla bir olmalarının ondan daha güzel olduğunu söyler. «Yurt ve şeref uğrunda sen seril de toprağa/Varsın hiç bir dudakta anılmasın er adın » mısraları da, bu düşüncenin şiir halinde söylenmiş biçimidir.