Gözyaşlarımı sildim, hıçkırıklarımı bastırdım ; acımı gösterirsem beni avutmak için içimde doğaüstü bir ses uyandırabileceğimden ya da karanlıklar içinde haleli bir yüzün belirip acıma ifadesiyle üzerime eğilceğinden korkuyordum.
İnsanlar inkar edilemez zekâlarına rağmen bu komediyi ciddiye alıyorlar. Kötülük bunda zaten. Tabi acı çekiyorlar…
Ama…
Hiç olmasa yaşıyor, gerçek, düşsel olmayan bir hayat yaşıyorlar, çünkü hayat aslında acı demektir. Acısı olmasa zevki de olmazdı ; her şey sonu gelmez bir övgü ayinine dönerdi.
Kutsal, ama sıkıcı …
Ya ben?
Ben, hem acı çekiyor hem yaşamıyorum.
Denklemin bilinmeyeni benim. Her şeyin başının sonunu kaybedip sonuçta adını bile yitiren bir hayalim…