Çünkü geçmişi unutması gerekiyordu. Geçmişi unutmazsa bugünü ve geleceği yaşayamayacaktı. Anlamsızlığın saydam hapishanesinde, kirpiklerini kırpmaya bile üşenerek ölümü bekleyecekti.
...depresyondan kurtuluş yoktu, onunla birlikte yaşamak vardı, her an, her dakika, her saat onunla mücadele etmek vardı. Peki beni ne iyileştirirdi o zaman ? Elbette unutmak. Zihninin o tatlı sise teslim olmasını küçümseme. Hakikat insanı yorar.