Tüm insanlar aynıdır: Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gulumserler, ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymis gibi ağlarlar.
"Harcama kendini!"derdi babam. Ama harcıyordum hepsini. Son damlasına kadar. İhtiyacım kalmayacak insanlığıma, zihnim sona erdiğinde... Bir ülkeden çıkmadan. Sınıra yakın yerlerde ülke parasından kurtulmak için gereksiz eşyalar satın almak gibi. Eskileri fakire vermek gibi. Ben de içimde kalan son insani duyguları, davranışları dağıtıyorum sağa sola...