Smyr
@Ssmyrr
Koca dünyada bir zerre . Kendi âleminde bir âlem.
Çağın en zor ve imkânsız date'i sanırım kişinin kendisiyle buluşması, oturması ve konuşması artık. Kendimizle baş başa kalamıyoruz, araya sürekli bir şeyler giriyor, yapılacak işler, görüşmeler, ziyaretler, diziler, filmler, müzikler, oyunlar, indirimler ve daha nicesi. Kişi kendisini göremeyince, tanıyamayınca dünyayı da görememeye, algılayamamaya başlıyor, kimliğini ve dünyayı da kendisine tarif edildiği şekliyle görüyor, duyuyor ve kabul ediyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir köşeye çekilip: "Bana bu dünyada huzur veren şey nedir ve bu dünyaya niçin gelmişimdir?" sorularını kendimize soracağımız bir odaya ihtiyacımız var. Mümkünse bu esnada Spotify'da “dinlendirici müzikler" çalma listesi açık olmasın ve bir müddet her şey uçak modunda kalsın.
Tüm bu kargaşa içerisinde yapabileceğimiz tek şey durup kendi zihnimizdeki odaya sığınmak oluyor. Kendi zihnimizin içindeki o sessiz odaya taşınmak. Düşünmek, yaşamak, karar vermek, insan kalmak için hepimiz zihnimiz içerisinde bir oda inşa etmeliyiz. Tüm bu seslerden, ışıklardan, abartılı övgülerden, arkadaş toplantılardan, üçüncü dalga kahvecilerden, mevsim normallerinden kaçacağımız bir oda.
Dünya bize hiçbir şey borçlu değil ve biz de dünyanın alacaklısı değiliz. Türlü zorluklar, talihsizlikler, büyük acılar, kayıplar yaşamış olabiliriz. İşler umduğumuz gibi gitmemiş, herkes kervanına ipek bohçalar yüklemiş, geniş bahçelerde muhabbet sofraları kurmuş ama biz tüm bun-lardan mahrum, asık yüzümüz, dinmeyen hüznümüz ve çözümsüzlüğümüzle bir çıkış yolu arıyor olabiliriz. Bazı yazgıların ömür boyu bir çıkış yolu aramaya memur kılındığına şahidim ve buna "Dünyadır, olur" diyenlerdenim. Yaşamın ağır yükünü sırtlananlar ve yükün ne olduğunu bile bilmeyenlerin öz yurdudur bu âlem. Kimin hangi tarafa ne için atıldığı büyük bir sır.
Belki bugün yine umduğumuzu bulamayacağız dünyadan, eski yaralar kanayacak, tersoluk, ziyanlık yakamızı bırakmayacak ama biz dimdik üzerine gideceğiz yaşamanın, geri adım atmadan, korkmadan.
Akşama güzel bir kahve yapacağım, yeni bir kitaba başlayacağım, annem hayatta, gök hâlâ bizim ve belki yine yağmur yağar. Hepsine şükür.