Evlilik törenlerinde söylenen o eski söz var ya, "Hastalıkta sağlıkta, şu kişiyi hayatına kabul ediyor musun?" diye, tam bir saçmalıktır. Bir insan nasıl olur da başka birisini "hayatına kabul eder"? Bu, taraflardan birinin artık var olmaması anlamına gelir; hatta daha kötüsü, iki kişinin birden kimliğini yitirmesi demektir.
Hayat ironiktir. Çoğu zaman, nazik ve hoşgörülü olmaya çalıştığımızda insanları incitiriz.İnsanlarla konuşurken çok dikkatli olmak gerekir. Eğer birisine, "Seni anlıyorum ama biraz daha deneyim kazandığında bu konuyu daha iyi kavrayacaksın," dersem, büyük olasılıkla alınır, öfkelenir, arkasını döner ve gider.
Oysa aynı kişiye doğrudan, "Saçmalıyorsun," desem, tüm dikkatini bana verir ve günün geri kalanını benimle tartışarak
Vahiy dediğimiz şey, aslında içimizde zaten var olan daha büyük bir hakikatin -yaklaşmaya cesaret edemediğimiz bir yanımızın-keşfidir. Ama yine de o yanımız, bize hissetmeye cesaret edemediklerimizi yaşama olanağı tanır. Gelişmemizin yolu da işte bu daha cömert yanımızla temas edip onu kabullenebilmekten geçer.