Yasin
@Stannis74
Ölüler için üzülme Harry yaşayanlar için üzül,en çok da sevgisiz yaşayanlar icin. Twd,Game of thrones ,teen wolf ,breking bad,HOTD,stranger things,vikings,narcos,
Lise 2
9 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Şu dünyada işler öylesine ters gider ki bazen!
Teşekkür beklediğiniz yerde umursamazlıkla karşılaşırsınız, kimi zaman düşmanlık gördüğünüz bile olur.
Masumiyet Müzesi: Zaman bazen en iyi eleştirmendir. Bir yıl önce bu kitabı okuduğumda zihnimde kalan o romantik tortu, bugün diziyi izledikten sonra yerini derin bir sorgulamaya bıraktı. İlk okuduğumda burada yaptığım incelemede belki ben de o "büyük aşk" illüzyonuna kapılmıştım. Fakat bugün, karakterlerin nefes alışlarını izlerken ve satırları zihnimde yeniden tartar iken, artık o günkü gibi düşünemediğimi fark ediyorum. Kitabı anlamak için mesafe koymak gerekiyormuş; çünkü şu an gördüğüm manzara çok daha çıplak ve sert. Aşkın, her ne kadar kutsal bir sığınak gibi sunulsa da, aslında bir zaman sonra insanı tüketen bir tutkudan ibaret olduğunu düşünüyorum. Bu kitapta romantik ilişki adı altında okuduğumuz ilişkiye bakarak şunu söyleyebilirim ki, bu aşk değil. Kemal karakteri üzerine çok düşündüm. Evet, seven bir adam olarak anlatılıyor. Evet, takıntılı ama "büyük aşk" diye romantize ediliyor. Ama bence bu romantizasyon çok tehlikeli. Bu aşk değil. Bu bir saplantı. Bir insanı hayatının merkezine koymak başka, onu bir nesne gibi hayatının eksenine çivilemek başka. Kemal'in yaptığı sevgi değil; kontrol etme, sahip olma, geçmişi dondurma çabası. Bu, sağlıklı bir bağlılık değil. Bu obsesyon.
Birine bu kadar takıntılı olmak romantik değildir. Bu sapkınlıktır. Üzgünüm ama ben böyle hissediyorum.
Birçok yorumda kemal "büyük aşık" olarak anlatılıyor. "Onu gerçekten sevdi, hiç vazgeçmedi" deniyor. Ama vazgeçmemek her zaman erdem değildir. Bazen vazgeçmemek, karşı tarafın hayatını da kendininkiyle birlikte kilitlemektir. Füsun'un nefes alan bir insan olduğunu unuttuğu anlar var kemal'in. Onu bir hatıraya, bir simgeye, bir eşyaya dönüştürüyor. Müze fikri bile aslında bunun sembolü: yaşayan bir insanı, anılardan oluşan bir vitrine kapatmak.
Füsun tarafı ise bence çok daha trajik.