"Hayat çok kısa Ulaş," diye fısıldadım kısık bir sesle. "Seni seviyorum." Uyuşturulsa da kalbim ritminin değiştiğini hissettim. "Seni seviyorum Ulaş," diye tekrar ettim. "Lütfen korktuğum kişi olma." Gözyaşlarım aktı yine. Gözlerim kapandı. "Seni seviyorum."
Bir dakika.
Beş dakika
Sessizlik.
Onu inandırdı uyuduğuma.
On dakika.
Onlarca dakika.
Bir derin nefes.
Korktuğum iki kelimeden ibaret.
"Özür dilerim."
Bir dakika.
Beş dakika.
Sessizlik.
Onu ikna etti duymadığıma.
"Oyum."
On dakika.
Onlarca dakika.
Koca bir kalp kırıklığı.
Ve sensizlik.
"Her şey birkaç saniye süzülmek için," dedi gözlerime bakarak. "Tüm bu katlanış hayata, birkaç saniyelik havada süzülüşler için. Çakılsan da yere birkaç saniye süzülmek için tüm bu katlanış."