Sonatlarımdan birine
Özenle gizlerim seni.
Ah! Nasıl telaşla seslenirsin,
Onarılmaz yanlış bu işlediğim,
Bir anlığına olsa da
Gelip sokuldun yanıma...
Senin hayalin gizemli yitiştir,
Ölümün sessizliğe yalnızca kurban olduğu.
Kuyunun dibindeki ak bir taş gibi
İçimde bir anı bilmiyor durmak.
Bu içimin sevincidir ve kederi,
Savaşamıyorum ve istemem de savaşmak.
Yakından bakan herkes, sanırım,
Birden görür gözlerimde bunları.
Hüzünlenir ve düşüncelerle dalgın
İzler bu öyküde derin ağrıları.
Bilirim, tanrılar dönüştürdüler
Maddeye insanoğlunu bilinci öldürmeden.
Yaşasın diye hep bu olağanüstü hüzünler
Benim anılarıma dönüştün sen.