Bahar günleri, bu köhne cihanın gençlik neşesinin sabahıdır. Bahar erişince toprağın her tarafı baştan ayağa tazelik kesilerek “ Yuhyil arza ba’de mevtiha” (“ Allah ölmüş toprağa yeniden hayat verir.”) sırrı açığa çıkar. O kuru kuru ağaçlar –mahşere rastlamış kemikler gibi– yeniden can bulmaya başlar. O zaman, tazeliklerine dikkat edilse ibret gözüyle bedenlerine baştan ayağa akan hayatı görmek mümkündür. Bu durumda, en aşağısındaki büyümeye bakılsa âlemin her zerresinde bir ruh meydana geliyor sanılır. Kırların her tarafında kendisini gösteren manevi zevke, belki ruh bulmuş, cisimleşmiş neşe denilse, abartılmamış olur.