Hatice
@Su_hatice
Kibre varmayan ağırbaşlılığın, asaletinden yanayım.
Şu anda okuduğu kitaplar
Üç erkek kaşifin, sadece kadınlardan oluşan gizli bir toplumu keşfetmesini konu alan bu eser, "kadınlık" ve "erkeklik" üzerine bildiğimiz tüm ezberleri bozuyor. Kitap boyunca şuna hayret ettim: Savaşın, mülkiyet hırsının ve baskının olmadığı, tamamen akıl ve sevgi üzerine kurulu bir toplum gerçekten mümkün mü?
Yazar, kadınların sadece "eş" veya "anne" kalıplarına sığdırılmadığı; fiziksel güçten ziyade zihinsel ve toplumsal üretkenliğin başrolde olduğu bir ütopya sunuyor. Erkek karakterlerin kendi ön yargılarıyla yüzleşmelerini izlemek hem düşündürücü hem de yer yer oldukça eğlenceliydi.
Eğer toplumsal roller üzerine kafa yormayı ve "başka bir dünya mümkün mü?" diye sormayı seviyorsanız, bu feminist klasiği mutlaka okumalısınız.
Martin Eden’i bitirdiğimde elimde sadece bir kitap değil, içimde ağır bir boşluk kaldı. Okurken zaman zaman hayran oldum, zaman zaman kızdım ama en çok da hüzünlendim. Çünkü Martin’in verdiği mücadele, hayata tutunma çabası ve anlaşılma isteği insanın içine işliyor.
Martin, kendini yoktan var etmeye çalışan, öğrenmeye aç, inatçı ve yalnız bir karakter. Bilgiye, edebiyata ve başarıya ulaşmak için verdiği savaş gerçekten etkileyici. Ama asıl acı olan şu: İnsanlar onu başarısızken görmezden gelirken, başarılı olduğunda alkışlamaya başlıyor. Oysa Martin değişmiyor; değişen, insanların bakışı oluyor.
Kitap bana şunu çok net hissettirdi: Emek her zaman karşılık bulmuyor, bazen de karşılığını bulduğunda artık çok geç oluyor. Martin’in iç dünyası, yalnızlığı ve hayata karşı giderek soğuması beni en çok etkileyen kısımdı. Zirveye ulaştığında bile mutlu olamaması, aslında aradığı şeyin başarı değil, anlaşılmak olduğunu gösteriyor.
Martin Eden, hayallerin, hırsın ve bireyselliğin insanı nasıl yavaş yavaş tüketebileceğini anlatan çok güçlü bir eser. Bittiğinde insanın içini sızlatan, uzun süre akıldan çıkmayan bir kitap. Okudum, etkilendim ve sanırım biraz da içimden bir parça bıraktım bu sayfalarda.
