Öncesinde böylesine acıtıcı , böylesine can yakıcı bir ayrılık yaşamamıştım . Yüreğimde bir yer , gerçekten kanıyordu sanki . Tabii ya , acı çekmem doğaldı ; dava arkadaşımı , destekçimi , sırdaşımı , biricik dostumu kaybeymiş , yapayalnız kalmıştım .
Gözlerimi kapatarak ağladım çünkü hayat çok acımasız ve zor olabiliyordu , birçok kez yaşamaktan vazgeçmek istemiştim ama sonra bunun gibi anlar bana hepimizin hayatta elde etmeye çalıştığımız mutluluğun kalıcı bir şey olmadığını , sadece ara sıra ortaya çıktığını , hayatımıza devam etmemize yetecek kadar ufak dozlarda olabildiğini hatırlatıyordu.