Ah, insanlar birbirleri hakkında en temel şeyleri bile bilmiyorlar.Birbirlerini zerre anlamadan en iyi arkadaş olduklarını sanıyorlar. Yaptıkları hatayı asla anlamadan sürdürüyorlar yaşamlarını ve aralarında biri ölünce ardından konuşma yaparken ağlıyorlar.
Insanları güldürdüğü sürece ne olduğu fark etmeksizin her şeyi yapabilirdim. Onları güldürebilirsem, onların "hayatlarına" gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm.Her şeyden önce, dışarı çıkmaktan kaçınmam gerekiyordu. O insanların gözüne batmaktan kaçınmalıydım ben bir hiçim rüzgarım, gökyüzüyüm. Ailemi soytarılıkla eğlendirmek için uğraşırken düşüncelerim bunlardı. Kendi ailemden çok daha anlaşılmaz ve korkunç göründükleri için uşaklar ve hizmetçiler için bile soytarıyı oynadım çaresizce.