Yıllar önce okuduğum kitaplardaki, seyrettiğim filmlerdeki,yalnız insanlara özenirdim hep.Yalnızlara.Konuşacak kimsesi olmayanlara.Sonra hayat beni buralara getirdi.Tabii ayaklarımın azımsanamayacak yardımıyla ve artık o roman karakterlerinden biri oldum. O kitaplardaki yalnızlığı çok gösterişli bulurdum. Aynı zamanda da korkutucu
"İnsanlar..." dedim fısıldayarak."Taşırlar insanları. Kundakteyken, tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için taşırlar, insanı..."