Hayatlarımızın katmanları öylesine üst üste yığılmışki, sonradan yaşadıklarımızda eskilerle karşılaşıyoruz durmadan: halleşip bir kenara bıraktığımız yaşantılar olarak değil, güncel ve canlı deneyimler olarak.
Doğru zaman kaçırılmışsa, diye düşündüm, eğer insan bir şeyi kendinden bunca zaman esirgemişse, bir şey ondan bunca zaman esirgenmişse eğer, büyük bir güçle başlasa ve coşkuyla desteklense bile , artık çok geç kalınmış demektir. Yoksa " çok geç" kalınmaz mı hiç bir zaman; yalnızca " geç" mi kalınır ve " geç" olması, her şeye karşın " hiç" olmamasından daha mı iyidir? Bilemiyorum.