Kederliyim, gerçi kolay, hüznüm aydın
Çünkü hüznüm senden yana
Senden, yalnız senden... kederim
Rahatsız olmuyor hiçbir şeyden
Yeniden yanıyor ve seviyor yüreğim
Çünkü duramaz ki sevmeden.
İşte şiirin güzelliği bu, bize olmayanı, yalnızca olanın en iyisini değil gerçeğe benzeyeni de gösterir... Çünkü duramazki sevmeden, isterdi ama yapamıyor!
İnsan gömdüğü şeyin gömüldüğü bu çok derin yerden asla çıkamayacağını, orada çürüyüp yok olacağını sanıyor. Ama öyle olmuyor, aksine gömülen şey katılaşıyor, zonklayan bir ağrı haline geliyor ve katılaşan bu kitle bir de üstüne enfekte oluyor, insanın bilincine de belleğine de irin gibi, ince ince sızıyor.
Zehirliyor.