İnsan ironik bir varlık… Paradokslar abidesi… Birçok konuda tam olarak yaptığımız ya da söylediğimizin tam tersi şeyler vardır içimizde. Mesela insan, “Onsuz yapamam.” dediği şeylerin bağımlısıdır. Kaybetmemek uğruna kendin olmaktan vazgeçtiğin her şey senin özüne zarar verir. Kendin olarak hayatına aldığın şeylerse seni zenginleştirir. İnsan vazgeçebildiği kadar zengindir.
Duygularına odaklanan insanlar, yaşadıklarının adil olup olmadığını sorgulamaktan uzaklaşırlar. Bu, iyileşmek için önemli bir adımdır. Yaşanan birçok şey adil olmasa da, hak arayışımız devam etse de bir yerde yaşadıklarımızı kabullenmek çok önemlidir. Dünyanın en temelden adil olmadığını, bir sürü insanın başına hak etmediği şeyler geldiğini ve gelebileceğini kabullendiğimiz zaman içimizdeki savaş bir nebze olsun hafifliyor.”
Uzak tanıdıklarımızın yüzü net gelir gözünüzün önüne ama sevdiklerinizin yüzü bir türlü tamamlanamaz. Çünkü gülüşleri, kaş çatışları, yüz ifadeleriyle tanırsınız onları; tek bir sabit resim olarak değil, binlerce anının toplamı olarak.”