Nefsin söylediklerini o denli kanıksamışki gönlümüz işitiyor ama işittiğimiz fark etmiyoruz. O vakit evvela nefsi fark etmek lazım. Ve bilmek lazım en çok nereden saldırıyor bize. Herkes en çok kendini tanıdığını sanır oysa herkes en yabancıdır kendine. Öyle durumlarda, öyle birine dönüşürki insan kendi bile hayret eder kendine. Daha açık söyliyeyim herkesin bir putu vardır. Ne kadar yok desede vardır. İşte nefs içimizde var olan bir puthane. Ne yanımız eksikse o yanımızdan saldırır ve eksik yanımızı put eder gönlümüze. Kiminin putu şöhrettir mesela, kiminin putu şehvet, kiminin putu paradır, kiminin haset, kiminin putu evladıdır belki ya da hayattır. Bunlar nefsin bize sevdirdikleridir ve onun sevdirdiklerini Ellahın sevdirdiklerinden çok sevmek, işte odur suç olan. Put Ellaha yönelmeye engel olan bir şeyse o vakit bizi Ondan uzaklaştıran her şey puttur. Yani biz putperest değiliz ama bilinki hepimizin bir putu var..