Bitişlerde, olabilecek olasılıkların artık olamayacağına da üzülür insan. İster bir işten, ister bir ilişkiden, ister bir ülkeden giderken.. Sönen ihtimallere üzülür insan. Belki en karanlıkta şunu hatırlamak, ‘tohumlar hâlâ bende, elbet karşılaşacağım uygun topraklarla.’
