Bitişlerde, olabilecek olasılıkların artık olamayacağına da üzülür insan. İster bir işten, ister bir ilişkiden, ister bir ülkeden giderken.. Sönen ihtimallere üzülür insan. Belki en karanlıkta şunu hatırlamak, ‘tohumlar hâlâ bende, elbet karşılaşacağım uygun topraklarla.’
Akşama kadar anlattı ve benimle pek sevecen bir tavırla vedalaşıp gittiğinde, ben dedemin hiç de kötü, korkulacak biri olmadığını artık biliyordum. Ama beni öylesine acımasız kırbaçladığını düşündükçe de ağlayacak gibi oluyordum, unutamıyordum bunu.