O adım atmadı.Ama ben de kandırılmadım.Bir şey vaat edilmedi, bir şey yarımbırakılmadı.Sadece kibar bir duruş vardı, olması gerektiği gibi davranan bir insan…Ve ben, o nezaketten bir ihtimal büyüttüm.
Umutlanan bendim.Bu bir suç değil. Sadece insani.Şimdi fark ediyorum;
Bir hikâyenin kısa olması, onun değersiz olduğu anlamına gelmez.Bazı karşılaşmalar sadece bir pencere açar,içeri girmez, kalmaz, ama ışığı gösterir.Onu hayatımdan çıkarmak zorunda değilim.Kırgın değilim.Hesap da sormuyorum.Sadece artık akışa bırakıyorum.Çünkü her güzel şey sonsuza kadar sürmek zorunda değil.Bazıları geldiği gibi, sessizce tamamlanır.Ve bu da bir son değil,sakin bir kabulleniştir.