Aşk, bir insanın ruhuna misafir olduğunda onu kendi rengine boyar.Ruhunun yüceldiği doğru değildir; ruhu yüce olduğu için misafiri aşktır.Şimdi farklı bir renge boyanmışsa vereceği hükümlere aşk karışmış demektir.Onun gözlerinin kör olduğundan ve gerçekleri göremediğinden söz edilemez.Onun gözleri açılmıştır ve gerçekleri daha yüksek bir perdeden görür.
Kendindeki yaratıcı istidadı ile henüz çocuklukta buluşmamış hiçbir dahi tasavvur edilemez.Bir ressamsa mutlaka resimler görmüştür bir şairse mutlaka iyi bir şiir duymuştur bir matematikçiyse büyüklerin çözmeye çalıştığı problemlerle ilgilenmiştir. Bu karşılaşmalar onu içindeki istidatla yani ortaya çıkarmaya mecbur olduğu şeyle derhal buluşturur.