Şulenur Yavuz
@Sulen
25 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Bu kitabı yaklaşık beş senedir arıyorum ve okumak istiyorum:) nereden duyduğumu hatırlamıyorum ama duyduğumdan beri aklımda yer edinmişti hem de yazar hakkında hiçbir fikre sahip olmadan. Şükür ki nasip oldu. Her kitabın bir vakti olduğuna inanırdım bir kez daha inandım.
Ayşe Sasanin hayatı, kendi hayatına dair izlenimleri, psikolojik tahlilleri, çıkarımları beni çok etkiledi. Kendi ruhuma çok yakın hissettim. Yaşadıkları ise inanılmaz korkunç şeyler. Bir ihtida öyküsü aslında onunki. Ancak kendisi çok fazla tanınan biri değil ne yazık ki.
Kitap soru cevap şeklinde ilerliyor ve Ayşe Sasanin üslubu çok akıcı ve hoş. Zaten kendisi yazmaya ve okumaya çok meraklı. Özellikle hayata dair anlamını kaybetmiş olanlara okumasını şiddetle tavsiye ederim. Çünkü bu ömrünce hakikati aramış ve nihayet bulmuş birinin öyküsü.
"İşte insan! İşte hayat! İşte sana gerçek hayat! Şimdi onunla karşı karşıyayım tamamen...Bu dünyada "anlam"ı keşfetmek, sonsuza giden anlam yolculuğunun tam da başında olmak demek."
Reklam
Kitap, herkesin üzerine zaman zaman düşündüğü "imansız ama iyi birinin durumu nedir" sorusunu temele alarak iyiliğin ne olduğu, neyle, ne zaman anlam kazandığı üzerine yazılmış. Yazarın bu minvalde sorusuna karşılık bulduğu ayeti kerime ise bakara suresi 177.ayeti kerime. Bu ayeti kerime kapsamında iyiliğin 3 boyutuna ulaşıyoruz: iman, ibadet ve ahlak/karakter.
Yazar dinden yoksun ahlakın aslında ahlakın yokluğu anlamına geldiğini hem tarihten hem aklın her doğruyu bulmada yetersiz olmasından hem de ayet ve hadislerden yola çıkarak açıklıyor.
Kitabı okurken göz önünde bulundurulması gereken husus yazarın bir vaize hanım olmasıdır. Dolayısıyla bir felsefecinin yaklaştığı gibi konuyu ele almasını beklemek doğru olmaz. Yazar birçok kaynaktan beslenerek hem akli hem nakli deliller sunsa da dini kabulün ön planda olması beklenen bir durumdur.
Modern çağda her şey gibi madde ve çıkara indirgediğimiz iyilik kavramını kendini ilmi anlamda çom iyi yetiştirmiş bir vaizenin dilinden okumak hâlâ içinde iyinin ve iyiliğin kazanacağı umudunu taşıyan herkese iyi gelecek.
Bu kitaba inceleme yazmak için sabırsızlandım. Mustafa kutlu'nun tazecik kitabı. Bu kitapla hikayeciliğini bir üst seviyeye çıkardığını düşündüm okurken. Çünkü hem bir hikaye hem de deneme tadında. Okurla yapılan diyologlar kitaba farklı bir hava katmış. Ayrıca birçok konuda kendi fikirlerini serdetmesi de deneme tadını yoğunlaştırıyor. Olay örgüsü hoş, her ne kadar bu kitabı köyden uzak olsa da asla ondan kopuk değil mutlaka köy hayatına bir temas var. Beni en etkileyen kısmı ise musikiye dair birkaç kelam ettiği kısım. Enfes bir musiki sohbeti. İşte kitap beni tam da buradan yani musikiden yakaladı.
Tekrar tekrar okunması gereken ve herkesin okumasını istediğim bir başucu kitabı oldu benim için. Okuyarak ne kadar yanılır bilmem ama en az kırk fırında yanmak gerektiğini anladım. Aşktan hiç anlamadığımı anladım. Herkesin peşinde olduğu aşkın hiç de aşkla ilgisi olmadığını... Mütevazı olmanın önemini kavradım bu kitapla. Gökten inen sofra senin için de olsa kendinden saymamak. Kendini bilmek sonra unutmak üzerine kurulu bir kitap zannımca. Kendinden geçmek ne demek ondan da önce kendine varabilmek ne müthiş bir seviye. Rabbim bizlere de nasip etsin. Tüylerimi ürperten kısımlardan biri: Mevlana'nın Yunus Emre hakkında dediği: "Sûfilik yolunda hangi makama erişmişsem şu Türkmen kocası yunusun ayak izini orada gördüm." Rabbim hepsine rahmet etsin.
Vasconcelos harikası. Kitabı henüz bitirdim. Açıkçası boşluğa düşmüşüm gibi hissediyorum. Zeze'yle birlikte 17.yaşımın gelişini kabullenir gibi olmuştum ta ki son sayfalara gelene kadar. "Büyümenin ne anlamı var? Ben istemedim. Hiç bir zaman istemedim." Zeze'nin bu yakarışı benim de yakarışım oldu. Aslına bakarsanız hep öyleydi. Hem yazarın dilinin akıcılığından hem de Zeze'de kendimi buluşumdan kitabı bir solukta okudum. Şeker Portakalı'nı okuyup beğendiyseniz mutlaka okumak isteyeceğiniz bir kitap. Serinin 3.kitabı Delifişek'i okumak için buruk bir yürekle sabırsızlanıyorum.
