Nur Byvr
@Sultan4734
9 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Görgü kurallarını öğrenebileceğim kimse yoktu ama kimsesizlik en sert öğretmendi.
...
Örnek alabileceğim kimse yoktu. Ben kendi kendimin annesi, babası, dayısı, amcası, teyzesi, uzaktan akrabası ,çocuğuydum.
...
Kendi kendime ne çok şey yapıyordum. Hala da yapıyorum. Her şeyi kendi kendime yapa yapa sonunda yiyip bitirdim kendimi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hem ailen hem sınırın yoksa, uzakların bir anlamı yok; çünkü kalkıp gitme isteğin olmuyor. Zaten her şeye, bütün dünyaya uzaksın, daha nereye gideceksin?
Benim hiçbir şeyim yasak olmadı, kimsenin umurunda değildim. Kızlar bana imrenirlerdi, ben de onlara. Onlar serbest kalmak, özgür olmak isterlerdi. Bense birileri beni önemsesin, önemsediğini göstersin, dört gözle koruyup kollasın isterdim.
Meltem'in tanımadığı duyguları hemen kabul etmesini beklediniz. Meltem'in nerden geldiğini, yoksunluklarını ,özlemlerini hiç düşünmediniz.
Olmadı. Ben sizin sevginize karşılık veremedim. İNSAN ALMADIĞINI VEREMİYOR. Alışırdım belki; ilişkimiz uzun sürse, belki boş olan ruhumu doldururdum bütün o sıcak ilişkilerle; ben de sevmeyi, sarılmayı, kucaklaşmayı ögrenirdim. Öğrenirsem yapardım, biliyor musun? Ama zaman alırdı.
Baban bir keresinde elini omzuma koydu, sarılıp kendine doğru çekti. Kendimden hala utanıyorum ama babanın bana sarktığını düşündüm, Mehmet. Bunun için beni suçlayamazsın. Ben baba sarılmasının ne olduğunu bilmiyorum. Benim babam, Hikmet Anne kızacak diye yanıma bile oturmazdı. Bana sarılan erkekler sen ve senden önceki sevgililerimdi.
...
Yo,"Kimse bir şey anlamadı." diyemem, olan biten her şeyi, dört yıllık evliliğimizin her anını, benim sizin ailenize olan bakışlarımı, size tutunamayışımı, her şeyi , herkes "Meltem bizi sevmiyor" diye anladı.