Zavallı hafıza!Günden güne yok olmaya doğru gittiğini hissettiğimiz,vücut denilen şu toprak yığınının üzerinde durmadan ölümsüzlüğe çalışır durur.Hüzün verici bir bakışı senelerce hatırlar.Bir sözü,bir gülüşü yıllarca saklar.
Yıldızlar karanlık içinde parladığı gibi,fakirlik ve sefalet içinde de saflık ve yüceliği ile parlayan ruhlar yok mudur?Bir kalp sevmek için mutlaka servete,asalete mi muhtaçtır?
Ağlamak,uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvetin feryadıdır.Ağlayamadığımız zamanlar, bizde o gücün de yok olduğu vakitlerdir ki,onun yerine geçen etkileyici bir sakinlik,en şiddetli elem gözyaşlarından daha yakıcıdır.