Bazen düşünüyorum da… İnsan denen varlık, aciz olduğu kadar bir o kadar da üstün bir mahlûk. Bu ikisinin dengesini kurmak mümkün mü diye kendime sordum az önce ama galiba hep bir tarafa, aczimize doğru kayıyorum. Çünkü insan, önce kendinin farkına varmalı. Hem haddini hem de gerçek değerini anlayabilmeli.
Nedense gücümüze, aklımıza, kurduğumuz küçük dünyalara öyle sarılıyoruz ki kendimizi dev aynasında görmeye başlıyoruz. Belki de insanın en büyük yanılgısı, kendi acizliğini unuttuğu her anda büyüdüğünü sanmasıdır.
Belki de sınavımız tam olarak burada başlıyor: Hem acziyetini bilmek hem de ona rağmen kendi içinde bir anlam bulmaya çalışmak…
Neyse, ben en iyisi biraz daha düşüneyim :)