"Birbirimizi yıllardır tanıdığımız ve evli olduğumuz bir hayat var..." dedi Hugo.
"Çoğu hayatta seni tanımıyorum bile" diye karşılık verdi Nora, bu kez dimdik Hugo'nun gözlerine bakarak.
"Çok yazık."
"Sanmam."
"Sahi mi?"
"Sahi," diyerek gülümsedi Nora.
"Biz özeliz, Nora. Seçilmiş kişileriz. Kimse bizi anlamıyor."
"Kimse kimseyi anlamıyor.Seçilmiş falan değiliz.
"Bu hayatta kalmanın tek nedeni sensin..."
Nora hafifçe ileri atılıp onu öptü.