Selam yeniden hepinize, bugun biraz çoğunuzun onyargiliyacagi bir kitap ile geldim. Home far away i 6 ay önce falan okumuştum, ve, ciddi anlamda kalbim parcalanmisti, 6. Chapter i bitirdim, ve duvara
"Kedi için elinizi öpmeme izin verirsiniz değil mi?"
"İkisini bile öpebilirsiniz," dedi Zinaida.
Ellerini genç subaya uzattı.Öptürürken omuzunun üstünden bana bakıyordu.
"Koca Léon..ölme.Orada kal.Sana ihtiyacım var.Charlotte’un da, onun da sana ihtiyacı var. Sensiz ne yapar o?Çok mutsuz olur.Peki, ya ben?Ölme.Ölmeye hakkın yok.Ben daha çok küçüğüm.Büyüdüğümü görmeni istiyorum.Benimle gurur duymanı istiyorum.Henüz hayatımın çok başındayım.Sana ihtiyacım var.Hem sonra, eğer bir gün evlenirsem, karımı ve çocuklarımı tanımanı istiyorum.Çocuklarımın senin kulübene gelmelerini istiyorum. Çocuklarımın senin kokunu duymalarını istiyorum. İstiyorum ki...”
Uyuyakalmışım.
Çocuklar mağaraya el koymuş ve içinde Welton'dan, ailelerinden, öğretmenlerinden ve arkadaşlarından uzak bir yuva bulmuşlardı -burası hayal bile edemeyecekleri insanlar olabilecekleri bir yerdi.Ölü Ozanlar Derneği yaşıyordu, büyüyordu ve anı yaşamaya hazırdı.