Sözcüklerinin arasında boşluk bırakmadan konuşuyorlar. Çünkü birdenbire bir sessizlik olursa, hepsi birden düşecekler o boşluktan aşağıya.
Durmadan konuşarak, durmadan gürültü çıkararak birbirlerini o büyük boşluğun üstünde tutmaya çalışıyorlar. Aralarından biri o boşluğa düşerse ansızın, bunu birbirlerine hiç belli etmemeye çalışıyorlar.
Geldiğin yer adına, özlediğin ve hatırladığın her şey adına, öylece susup kalırdın… Kanayan bir sessizlik gibi.
Hem seni gören, hiçbir şey yapmıyorsun sanırdı. Öyle durup boşluğa bakıyorsun sanırdı. Kimse içindeki sonsuz paniği göremezdi. İçindeki o dinmek bilmeyen uğultuları, o acı fırtınasını herkes görmezden gelirdi.