Birileri, bizden gizli uzaklara gidip geliyordu. Garip, esrarengiz bir hazırlık vardı bilinmeyen yerlere… Geride kalmak ve yeni acılar çekmek istemiyordum. Telaşım bu yüzdendi hep. Bulunduğum yerden emin değildim. Sürekli olarak haksızlığa uğramış hissediyordum kendimi. Birileri benim aleyhime yeniden örgütlüyorlardı sanki dünyayı. Hep bir telaş vardı içimde. Bir gecikmişlik hissi. Her şeyi aynı anda yapmak istiyordum. Aynı anda her yerde olmak. Bu yüzden yoğunlaşamıyordum. Birçok yere gitmek isterken hiçbir yere gidemiyordum. Geçmişte yaşadığım acılara bir daha dönmemek adına, kıyısız kalmıştım işte. Kendimi henüz tanımadan uzaklara atılmış, her şey olmak adına, binlerce hiç kimse olmuştum.