Süreyya
@Sureyyane
Enfes bir şiirEdebiyat
SÜTLİMAN
iki üç şiirin elinden tutsam gökyüzü benim olurdu
kuytu köşeleri okurdu zamansız gözleriyle telaş
ansızın bir gölge küserdi sahibine
asla dönülmemeli yolun yarısından derdi usta
derdi yarın yağacak avuç açmak
geçmiş ye gelecek arasında
dilsiz ağrılara çare ummak.
iki üç şiirin elinden tutsam ağaç benim olurdu
güneşler çağırırdı anne özlemiyle çocuklar
yıkıntılar arasından sabır aşırıp doğan güne
yaşam kuran tümcelere yeni sözcükler eklerdi
büyük şakaların yakasına yapıştığı
bir aşkın tam ortasında
eksik sayılırdı yaşadığı.
iki üç şiirin elinden tutsam deniz benim olurdu
ölüm bile bir uzun hava gibi yayılırdı havaya
suç tanımsız kalırdı cezanın boynu bükülürken
konuşurken uzak limanlar düşünebilirdik
kağıttan kayıklara bindirirdik
boyundan büyük işlerimizi
gördüğümüz ilk ıssız adada indirirdik.
iki üç şiirin elinden tutsam toprak benim olurdu
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
“Ben böyleyim işte!” dedi. “Ben garip bir kadınım. Benimle ahbaplık etmek isterseniz birçok şeylere tahammüle mecbur kalacaksınız."