Yaşadığım her günün acısını ve umudunu yarına erteledim. Ertesi gün olduğunda her şeyin yerli yerine oturacağına ilişkin bitimsiz beklentiler büyüttüm içimde.Nefes aldığım ölçüde yarınlar bitmiyordu . Bu kadar geniş
bir yarının hiçbir zaman gelmeyeceğini elbette biliyordum. Buna rağmen bu duygu hiç eksilmedi dünyamdan .
Yaralarım yarın iyileşecek .
Oyuncağım yarın alınacak .
Yarın iş bulacağım .
Sevgilim yarın dönecek.
Dostlarım yarın ziyaretime gelecek.
Beklediğim mektup yarın elime ulaşacak…
Derin bir nefes alıp sustu .
Titreyen bir sesle "beni çok kırdın " dedi .
Hepsi o kadar.
Beni çok kırdın . . .
Ne yaparsa yapsın beni bu sözleri kadar etkileyemezdi.
Yüzüne bakamadım bil e . O an ağlıyor muydu bilemiyorum.
Zor bir konuşmaydı.
İkimiz için de zor . . .
Yaklaşık yarım saat daha hiç konuşmadan, ağaçların arasından denizi seyrettik.
Farkında değil ama benimle yaşaması bir süre sonra onun için çekilmez hale gelecektir. Onun ve diğerlerinin farkında olmadığı bir şey daha var ki, zihnim hala bazı anlarda bir kuş
gibi yükselip , beni terk ediyor .